همه عمر بر ندارم، سر از اين خمار مستي، که هنوز من نبودم، که تو در دلم نشستي، تو نه مثل آفتابي ، که حضور و غيبت افتد، دگران روند و آيند و، تو همچنان که هستي ، تو اگهپرنده باشي ، چشاي من ، آسمونه ، راز پرکشيدنت رو ، کسي جز من نمي دونه، واسه من سخته که بي تو، بنويسم مشق پرواز، با صداي ساز خسته، تر کنم گلوي آواز، من و تو گر چه اسيريم ، حيف از غصه بميريم ، بيا تا ، آخر دنيا ، بشينيم و پر نگيريم، جاي پر زدن زمين نيست، توي قلب آسمونه، قصه مرگ و جدايي، توو