تو یه بهار سبز برام نوشت:

(از چشای   روشن وسبزت خجالت می کشم که توشو نگاه کنم چون میدونم خیلی دیوونه شدم چون دارم کم کم مثل اونا می شم مثل اون آدمایی که هیچی رو نمی فهمن. هیچی.حتی اون روشنیه چشای خورشید کوچکمو. حتی از  اون آدم بودنشون که خیلی ادعاشون میشه هیچی رو نفهمیدن.

تازه می خوام بهت بگم که بخاطر تو از اون عشقی که روی زمین نیست دست میکشم چون تو اونقدر بزرگی که منو به اون می رسونی فقط بهم بگو که دوسم داری نمیدونم چرا اینقدر این کلمه رو گدایی میکنم

داریم ثانیه های آخرو طی میکنیم آخه بی انصافا ما تازه به هم رسیدیم چرا دوباره ما رو از هم جدا می کنین . شاید اینجوری بهتره. نه. . . .

آره عزیزم تو به فکر خیانت بیفت تا من تنم بلرزه و دوباره به خودم بیام که چه قدر عاشقتم . . . .  )

حالا هم تو یه پاییز سرد بهم میگه :

( دیگه هیچ وقت برام ننویس هیچ وقت. من راحتم بزار. . . . )

شاید تقصیر من بوده :  سعید میگه حقته بدونی که چرا اشکت در آورد یا که ببخشیش یا که نبخشیش!

من اما می بخشمش چون دوسش دارم و ازش توضیح نمی خوام چون با تموم وجود درکش می کنم. اینه یه عشق واقعی!!!!!